Al tijden voel ik mijzelf geen toerist maar een reiziger. Een reiziger is wat ik wil zijn. Geen Eindhovenaar, Nederlander of Europeaan maar een Wereldburger! Waar mijn tas staat is mijn huis. De betekenis van het woord reiziger is voor mij iemand die stoer is, niet vast zit aan één plek, op avontuur wil, open staat voor nieuwe dingen, nog niet weet wie hij zelf is en de puzzel van zijn persoonlijkheid iedere reis meer invult. Het is een vrije ziel die zijn eigen keuzes maakt op basis van ervaringen.

Afgelopen week was ik een toerist. Een die op surfsafari ging. Surfsafari… het woord alleen al. Het was weinig safari achtig hoor. De enige dieren die ik tijdens het surfen gezien heb waren twee Franse haantjes die mij surfles gaven. (Hier meer over in een ander verhaaltje…)

SurfsafariPortugal

Het gevoel dat ik niet naar Portugal op reis ben geweest maar er naar toe op vakantie kan ik niet loslaten. Het zit mij zelfs dwars. In Eindhoven ben ik op het vliegtuig gestapt om 2,5 uur later in Faro uit te stappen. Hier stond een taxi te wachten om ons naar het hostel te brengen. In een week tijd ben ik vier keer uit eten geweest. Waarvan twee keer in hetzelfde restaurant en heb ik twee keer in het hostel gegeten. Verder dan 10km van het hostel ben ik niet gekomen. Het plaatsje Lagos ken ik na deze week beter dan de wijk Tongelre waar ik in Eindhoven al een jaar woon.

Wat zou ik mijn mentorklas op maandag ochtend moeten vertellen? De nieuwsgierige vragen over hoe de mensen zijn, hoe het eten smaakte en wat het spannendste was van mijn reis zou ik niet eens kunnen beantwoorden. De laatste dag besloot ik daarom vrij impulsief om met de trein naar Faro te gaan. Alleen, als een echte reiziger. In Faro zou ik nog een paar uur rond kunnen lopen voordat ik weer in het vliegtuig zou stappen en er in Eindhoven weer uit zou stappen.

Surfsafari PortugalPorto

Tijdens de treinreis bloeide ik op. Ik zag nieuwe dingen. Observeerde mensen. Probeerde hun gesprekken af te luisteren. Moeilijker dan je denkt, want Portugees klinkt Russisch als ze het snel spreken. De trein reed langs langgerekte sinaasappel- en citroenvelden. Nog nooit heb ik zo veel ooievaars gezien als nu. Er zijn mensen die in krotten wonen en paarden die aan een lijntje aan een paal staan gebonden in plaats van loslopen in een wei. Allemaal heel normaal. Ik kwam er achter dan de Portugese treinen geen toilet hebben en dat er 15 stops zijn voordat de trein in Faro aankwam. Dit alles kwam ik te weten door als toerist een reisje met de trein te maken. De reis duurde een uur en 45 minuten dit gaf mij tijd om na te denken over afgelopen week.

Zorgeloos en rustgevend was de afgelopen week wel. Ik voel mijzelf uitgerust en weer fit. Na een “echte” reis zit mijn hoofd vaak vol van alle indrukken. Met schaamrode wangen deel ik mijn conclusie met jullie: Misschien kan een reiziger van tijd tot tijd ook even een toerist zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *