Het idee zat al vier jaar in mijn hoofd. Ik met een backpack op mijn rug van plek naar plek door een vreemd en niet Europees land. Dit stond op mijn bucketlist. Nog voordat ik zou trouwen en aan kinderen mocht denken zou ik dit gedaan MOETEN hebben.

Het plannen begon in de zomer van 2014. Ik was vrijgezel en was toe aan verandering. Ik zou iedereen die mij kende laten zien dat ik sterk was en het kon. Eerst begon ik na te denken over een bestemming. Er werden internet sites beken en reisgidsen besteld. Ik vertelde het idee aan iedereen. Volgend jaar zomer ga ik backpacken. Alleen!

Mijn vader kreeg er slapeloze nachten van, mijn vriendinnen werden jaloers op mijn daadkracht en anderen kregen spijt dat zij nu te oud waren en dachten dit niet meer te kunnen doen. Nergens anders kon ik meer aan denken of over praten.
Tegen kerst wist ik de bestemming. Ik zou naar Indonesië gaan. De route had ik al globaal uitgestippeld evenals de dingen die ik wilde zien en doen. Mijn 13e maand zette ik apart. Iedere maand werd er geld opzij geschoven. Kleding kocht ik niet meer en een luxe lunch in de stad sloeg ik af. Alles voor de reis!
De tijd om het ticket te boeken was bereikt. De spanning gierde door mijn lijf.
In het weekend zou ik gaan boeken.

Maar op vrijdag voor het weekend vroeg de leukste jongen of ik met hem deze zomer in een tent rond wou reizen door Frankrijk en Spanje. Niets anders dan romantische zonsondergang, strandwandelingen en kaarslicht kwam er in mij op. Alleen met een backpack op mijn rug van plek naar plek dat ging ik doen. Toch? Mijn plan werd bruut verstoord door de vlinders in mijn buik die niet meer zenuwachtig waren om mijn reis, maar om hem. Ik ging niet meer alleen weg, maar met hem mee.

Een jaar later was ik nog steeds samen met de leukste jongen en hadden we samen al veel reisjes gemaakt. Mijn bucketlist was nog steeds niet kleiner geworden. Dat ene ding brandde bijna van de lijst af…
Mijn volgende reis zou een studiereis worden naar Zuid-Afrika met een groep docenten aardrijkskunde. De reis zou een week duren en in de meivakantie plaatsvinden.
Daar keek ik nu naar uit!
Ineens ging er een lampje branden.  Een week op studiereis naar Zuid-Afrika en mijn vakantie duurt twee weken. Ik begon met regelen. De organisatie werd gebeld en het ticket omgeboekt.  Mijn tijd besteedde ik aan blogs lezen,  planningen maken, de leukste jongen en mijn ouders geruststellen.
Naar mate de vakantie dichter in de buurt kwam kreeg ik twijfels. Was dit wel veilig, een meisje alleen? Zou er niets ergs gebeuren? Was ik hier niet te naïef voor? Had ik hier niet langer over na moeten denken?
Het hield mij in de nacht wakker en ik wist niet meer of het zin of zenuwen waren. Bijna annuleerde ik de hele boel. Maar toen dacht ik er aan hoe trots ik zou zijn als ik het zou doen, hoe erg ik mijzelf zou bewijzen tegenover…. Naja, mijzelf vooral.

Ik ben nu trots. Er is niets ergs gebeurd.
Het was een mega-ervaring die ik niet had willen missen.
Bij wijze van spreken had ik nooit aan trouwen of kinderen kunnen denken
als ik dit niet had gedaan.

One thought on “Bucketlist”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *